با تو پريدن را تجربه كردم. چه شبهاۍ قشنگۍ بود... ولۍ چقدر كوتاه بود. براۍ اولين بار بود كه دلم ميخواست باز هم مثل آنشب طوفان شود. طوفان شد، بارانۍ شدم. اما نبودۍ ... جاۍ خاليت را حس ميكردم. به انتظار نشستم تا صبح و تازه حس كردم جمله اۍ را كه بارها بر زبان ميراندۍ:" گاهۍ از انتظار خسته ميشوم...". اما من هم از انتظار و هم از اينجا بودن خسته شده ام. ميخواهم بروم. كجا؟! نميدانم. شايد همان جاده بۍ انتهايۍ كه هميشه بر سر رفتن در ان با هم دعوا داشتيم

نپرس بودنت چه دخلی دارد
که اصلا ً
به خرجم نمی رود..!!

دیدم که میرهم
دیدم که میرهم

از اونجایی که همه می دونن خدا عادله (!!) و بین زن و مردش فرق نمی ذاره، موقعی که خدا گل آدم و حوا رو ساخته بود و گذاشته بود خشک بشن، پایین تنه هر دوتاشون یه شکل بود. یعنی یک چیزی مثل نی اون وسط گذاشته بود تا بتونه توشون از روح خودش فوت کنه تا زنده بشن. فرداش خدا تازه از خواب بلند شده بود و همینطوری که داشت چشماشو می مالید دهنشو گذاشت تو نی آدم و یه فوت کرد و آدم یه تکونی خورد. از فوتی که خدا کرده بود یه خورده خاک بلند شده و رفت تو چش خدا. تا خدا بیاد چششو بماله آدم ناقلا تو همون حالت نیمه جون برداشت نی حوا رو چسبوند به مال خودش. خدا هم که چشاش پر خاک بود و درست نمی دید یه فوت دیگه کرد و آدم زنده زنده شد.
بعد اومد فوت کنه تو حوا، هر چی نگاه کرد دید جای فوت کردنش نیست. این ور بگرد، اونور بگرد، نه خیر نیست که نیست. یهویی چشمش به آدم افتاد و شستش خبردار شد. بالاخره خداست دیگه از همه چیز خبر داره!
اومد یه تیکه دیگه گل درست کنه بچسبونه دم حوا، یهو یادش اومد امروز روز ششم، یعنی آخرین روز آفرینشه و دیگه فرصتی نیست که بخواد گل بچسبونه و بذاره خشک بشه. خلاصه به هر مکافاتی بود، با انگشتش یک کمی سوراخ جای فوت حوا رو باز تر کرد و ... د فوت کن!
مگه می شد؟ آقا هی از این ور باد در می رفت، هی از اون ور باد در می رفت. بالاخره تمرکز کرد و ی....ک فوت جانانه کرد که سینه های حوا قلپی زد بیرون.
بگذریم حوا بلند شد، یه نیگا این ور کرد، یه نیگا اون ور کرد، یک دفعه چشش افتاد به اون جای آدم! برگشت رو به خدا گفت: این بود معرفتت؟ این بود عدالتت؟!
خدا یه لحظه مکث کرد و از اون جایی که خداست و همه چیزو می دونه گفت: نگران نباش حوا جان! کاری می کنم که این آدم، تا قیام قیامت دنبالت بدوه و التماست کنه که اونی رو که ازت کش رفته بذاره سرجاش!

بغل دستم نشسته بود. ازم پرسيد: ! شنيدم تو هم يه زماني عاشق شدي! راسته؟؟
يهو خنده ام رفت هوا!! آره بابا... عجب دوراني بود. بچه بوديم ديگه! بچه!
- خوب، تعريف كن ديگه!!
- نه بابا! ول كن. چي رو تعريف كنم!
- جون من تعريف كن. جون من!
- هيچي بابا! بچگي هم براي خودش عالمي داره! دفعه اول كه ديدمش دستم چند تا كاغذ بود. تا چشم به چشمش افتاد،

بیا فکر کنیم به این که چقدر همه چیز عالی پیش میره ...به اینکه ما چقدر خوشبختیم که فقط بدبختیم !...

در انتظار خوابم و صد افسوس
خوابم به چشم باز نمی آيد
اندوهگين و غمزده می گويم
شايد ز روی ناز نمی آيد

امروز کسی محرم اسرار کسی نیست**ما تجربه کردیم کسی یار کسی نیست

اون روز دلم فقط یه دست میخواست

تو لذت میبری از اینکه بهم بگی لاشی

من مثلِ یه قطرَم تو آبِ دریا
.
.
.
بود و نبودم واسه کسی فرقی نداره
.
.
.
ای کاش تو رویا بودم
.
.
.
زندگی بیهودم رفته تو کثافت
_.
حالا دیگه چه فرقی داره

خاک بر سر من

از روی من پاشو
نفهم
.
.
.
توقع ات بالا رفته
.
.
.
پ.ن:در حد من نبودی